Culinair op reis

Culinair op reis

Zomer 2008.
Je kan de deur niet uit zonder snorkel. Bloemen bloeien twee dagen en verdrinken dan. Ons anders zalige terras, wordt elke dag minstens twee keer drooggemaakt. Tussen de buien door, gaan parasols open en weer dicht. Ze verslijten. De zon verstopt zich schuchter achter de wolken. De weerberichten verklaren de zomer normaal. Juist, in Lapland misschien.
Halsoverkop laten we de laatste week van augustus ons land voor wat het is, en trekken nog een weekje naar de zon. De warme zon.

Onze bestemming zorgt voor een heerlijk zwembad, vochtig warm klimaat, maar vooral: voedsel. Het is een vorm van ontspanning, jezelf toestaan een buffet grondig te onderwerpen aan een vaktechnisch veldonderzoek (lees: plunderen). Vanuit een professioneel standpunt echter, noodzakelijk.
We bezoeken eerst het traditioneel hotelbuffet, waar men tracht zoveel mogelijk landen en invloeden aan te bieden. Het lukt ze aardig. Sushi, Indische gerechten waar een bordje voorstaat in hiërogliefen, waar je na het oplichten van het deksel, nog steeds niet wijs uitraakt. Een pastastation waar mijn zonen plots vloeiend engels praten, een tapasstation waar ik plots beschik over een onvoorstelbaar balanceervermogen met kleine potjes. Nooit eerder gezien.

Gezellig keuvelend, bezoeken we het buffet meermaals, tot ons oog valt op de afdeling dessert met zijn gigantisch chocoladefontein op mensenhoogte. Gesprekken vallen stil. Ogen knipperen niet meer. Neusvleugels verwijden zich ongemerkt. Chocolade.
Discreet, doch gewiekst, prikken we vers fruit, cakejes en kleine sponsjes (marshmallows) aan een stokje en halen dat door de lopende chocolade. Een zalige glimlach maakt plaats voor de eerste hap. Hemels. Een tweede bezoek aan de fontein bezorgt ons een aangename verrassing: erachter bevindt zich een apart buffet met kleine dessertjes in kleine glaasjes. Het bordje ervoor is niet belangrijk. Het is heerlijk. Op zoek naar nieuwe ideetjes voor onze menukaart, proeven we ze een voor een.

Vol geluk rollen we in de namiddag richting zwembad en verdrinken bijna. De vier zwempogingen putten ons uit, en we zoeken de schaduw op aan de poolbar, even kijken wat er op de cocktailkaart staat. De avond valt. Wat doet een mens dan? Juist, eten. We zoeken een gezellig tafeltje met een aantrekkelijke menukaart. Eerlijk gezegd, dat zijn ze allemaal.
Opnieuw zetten we onze zintuigen op scherp, hebben we oog voor detail. Presentatie, ingrediënt, combinatie, kortom, we hebben veel werk. We laden onze batterijen verder op, en plots is het weer tijd voor dessert. Tiramisu.

De immens grote witte borden worden neergezet. Een streep chocolade verraadt creativiteit, de kleine verschillende soorten fruit brengen kleur. Middenin het bord zien we een mooie bol witte chocolade. Een paasei met streken. Eerlijk gezegd begrijpen we er niets van. Stomverbaasd kijken we naar mekaar, met de wenkbrauwen seinend: “hebben wij dit besteld?”.
Achter ons verschijnt een trotse ober, met een alwetende glimlach en een mooie kan. Met een sierlijke zwier giet hij warme chocoladesaus over de pretentieuze witte bol. Als bij toverslag smelt de chocolade, toont hij zijn ware schat: de tiramisu. Het effect is groots, het idee is simpel. Onze jongens slaken een oooh. Het is een prachtige afsluiter van onze dag.
Gelukkig wordt enkel de bagage gecheckt op overgewicht voor vertrek naar huis.

Kathleen.