Op grootmoeders wijze.
Op grootmoeders wijze.
Ik herinner me het nog alsof het gisteren was. En dat is het echt niet.
Paling in’t groen. Mijn grootmoeder maakte ongelooflijk lekkere paling in’t groen.
Zo lekker, dat ik het zelfs lustte als kind. En dat is nu het gekke: ik lust helemaal geen paling in’t groen. Misschien omdat ik nu een beter beeld heb van hoe glibberig een paling eruitziet? Wist ik dat dan niet als kind? Of is de smaak misschien verbonden met de gedachte aan toen? Zou dat kunnen?
Veel recepten krijgen de naam, op grootmoeders wijze. Konijn, gehaktballen, stoofpotjes, noem maar op. Er is nochtans geen basisrecept voor de wijze van grootmoeder. We denken de pruimen erbij, ze zijn niet voorgeschreven. Heel het gegeven van een oud recept, schept een beeld vol weemoed.
Mijn grootmoeder stierf toen ik 18 jaar was. Bij haar was alles lekker. Bruine saus op gekookte patatjes, bokes met speculaas voor het slapengaan. Alles smaakte bij haar.
Misschien omdat je als kind minder denkt aan de gevolgen van bruine saus voor je achterwerk? Niet stilstaat bij het feit dat speculaas in je maag de hele nacht, waarschijnlijk resulteert in een vieze smaak de volgende dag, om nog maar te zwijgen van de wallen onder je ogen? Als kind geniet je gewoon van smaak. Je geniet echt zorgeloos van wat je zintuigen je vertellen. De geur van kip in de oven, het gepruttel van haar tomatensoep met een laurierblaadje, dat altijd in mijn bord belandde. Je was flink als je alles lekker opat.
Vandaag worden we overladen met informatie over voedsel. Overvolle etiketten met informatie waar geen mens nog iets van snapt. Suikers worden opgedeeld in chemische formules, vetten verbergen hun aard, enkel eiwitten blijven nog eerlijk. Wat is er nog gezond? Weet jij het? Een kip, als ze al niet haar ei kwijtraakt door stress, vergiftigt zich met dioxine, een koe wordt dol, tonijn sterft uit, mosselen worden geboycot. Van suiker worden we dik of krijgen we suikerziekte, vet vernauwt de slagader, koolhydraten zijn uit den boze, light is ongezond, dieet helpt niet op lange termijn. We hebben een schuldgevoel, nog voor de eerste hap onze mond bereikt. Maaltijden moeten gezond zijn, hip, bio, snel klaar, niet duur en makkelijk. Wie geniet nog? Wie neemt de tijd nog?
Wanneer was de laatste keer dat je je ogen dicht deed met een hap in je mond, om echt te kunnen proeven? Of eet je zo snel, dat je plots verbaasd merkt dat je bord leeg is?
Ontbijt je in de auto? Ontbijt je niet? Zitten fruit en groenten ook bij jou drinkbaar in een potje?
Op grootmoeders wijze gaat over smaak. Het vertelt ons allemaal iets over onze jeugd. Over genieten zonder schuldgevoel. Over onbezonnen knabbelen.
Op grootmoeders wijze blijft lekker, wat de tijd je ook tracht wijs te maken.
Kathleen.